IMG_7463kopie

En wie ben jij?

Sommigen van jullie kennen mij door en door, sommigen van jullie kennen mij wat minder. Daarom leek het mij leuk om me eens goed voor te stellen.

Ik ben Marieke. Op een dag in augustus van het jaar 1990 zag ik voor het eerst het levenslicht in een bezemkast (of nouja, zoiets) in een ziekenhuis in Zwolle. Het was namelijk zo druk dat mijn moeder in een kamertje achteraf is geplaatst. Ik stel mij altijd voor als Marieke, maar mijn voorletters bestaan uit een W en een M. Van Wilhelmina Maria. Ik kom uit een gezin van zes. Mama, papa, broer, zus en broertje. Een gezellige boel kun je wel zeggen. Als klein meisje wilde ik altijd naar het gymnasium, om vervolgens kapster te worden. Dat is niet helemaal uitgekomen.

In de pubertijd had ik rood haar en felgekleurde kleren aan. Ik was een rasechte ‘regenboowgaltow’ (ja, ik schreef ook overal een ‘w’ tussen, supercool natuurlijk). Ik heb een leuke middelbare schooltijd gehad. De sfeer was goed, ik had leuke vrienden en vriendinnen en we hebben er met z’n allen een mooie tijd van gemaakt. Op die periode kijk ik nog steeds vaak met een heel goed gevoel terug.

Mijn droom tijdens de middelbare school was altijd om maatschappelijk werkster te worden, maar na het invullen van een beroepskeuzetest kwam ik ineens op journalistiek uit. DUH! Waarom had ik daar in vredesnaam nog nooit aan gedacht? Als klein meisje schreef ik dagboeken vol en verzon zelfs mijn eigen verhalen. Mieke speelde altijd de hoofdrol en zij maakte alle avonturen mee waar ik van droomde. Op mijn 17de begon ik aan de School voor Journalistiek in Utrecht. Vrij jong, maar goed. Ik ging ook gelijk op kamers. Maar dat vond ik na een half jaar wel weer genoeg geweest. Ik ging weer lekker terug naar Hotel Mama&Papa. Tegelijkertijd ging het met mijn studie gelukkig prima. Cijfers waren goed, alleen krijg ik nu nog steeds koude rillingen van Moderne Geschiedenis en Economie. Niet eens omdat ik een hekel had aan de vakken, maar ik kreeg het maar niet voor elkaar om het tentamen af te sluiten met een 5,5 of hoger. Bij één van mijn laatste herkansingen van Moderne Geschiedenis was het eindelijk een toets met open vragen in plaats van multiple choice. En toen had ik ineens een 8. Misschien kwam dat omdat ik 4 A4’tjes vol had geschreven. Als ik in een vraag de naam Churchill voorbij zag komen schreef ik direct álles op wat ik over die man wist. Ook dingen die totaal niet met de vraag te maken hadden. Misschien kreeg ik dat cijfer dus ook voor de moeite.

Na twee jaar moet je kiezen welke kant je op wilt gaan. Ik twijfelde. Krant? Tijdschrift? Schrijven vind ik erg leuk, maar wil ik dat mijn hele leven doen? En toen kwam het redactionele vormgeven op mijn pad. WOAH. Dat was echt zo leuk. Van zoiets had ik altijd gedroomd, maar ik dacht dat ik daar niet goed genoeg voor was. Op school bleek dat dat wel meeviel en dus heb ik met heel mijn hart voor vormgeving gekozen. Tot op de dag van vandaag nog geen haar op mijn hoofd die daar spijt van heeft. Het is divers, het is afwisselend, het is leuk. Op school heb ik verschillende infografieken gemaakt, maar ook pagina’s voor in een fictief tijdschrift ontworpen. Ik deed het met veel plezier.

Selfportrait

In april 2012 had ik mijn afstudeergesprek, in juni kreeg ik dan daadwerkelijk mijn diploma. IK WAS AFGESTUDEERD! Zo raar, maar ook zo fijn. Maar dan begint het pas hè. Inschrijven bij de KvK, opdrachtgevers zoeken, heeeeeeeeeel veeeeeeeel sollicitatiebrieven de deur uit doen, portfolio opbouwen. Er kwamen verschillende dingen op mijn pad. Ik had stage gelopen bij het AD en de Libelle en bij het AD was ik blijven plakken als freelancer. Gelukkig kon ik daar veel aan de slag. Maar de Belastingdienst vindt het niet zo leuk als je maar één opdrachtgever hebt. Dus ik heb nog een boek, posters en logo’s ontworpen en als freelancer gewerkt bij NuSport. Ik had zelfs al een beginnetje gemaakt met het opstarten van mijn eigen webshop, maar dat was allemaal toch iets te veel van het goede. Gelukkig hoef ik me nu niet meer bezig te houden met het zoeken naar nieuwe opdrachten. Sinds november vorig jaar ben ik namelijk vast in dienst bij het AD. JIHA! Heel prettig. En naast mijn werk volg ik nog een avondopleiding van het Art & Design College in Utrecht. Drie jaar lang les in grafisch vormgeven, typografie, kunstgeschiedenis en ga zo maar door. Heel leuk en heel interessant.

Sinds 11 februari 2010 ben ik samen met Martijn. Mijn Zeeuwtje. We dansen samen door de kamer, knuffelen samen met onze twee lieve katers Siem & Pim en eten samen vers afgebakken broodjes op zondagochtend. We gaan samen naar het Best Kept Secret Festival en ITGWO, samen naar het bos als de bladeren hun herfstkleuren weer krijgen en klussen samen aan ons huis. We lachen samen om Lucky TV, Koefnoen en Dit was het nieuws. We doen samen het huishouden, maar de was kan hij toch beter aan mij overlaten. We crossen samen heel Nederland door, van Zeeland naar de Veluwe. We gaan samen op vakantie naar Edinburgh, Brugge, Stockholm en Berlijn. En al zijn we niet bij elkaar, dan nog zijn we samen. Want samen is alles behalve alleen.

IMG_7374

Wintervachtje.

Jaaa, daar is ie dan! Mijn wintervachtje. En het is écht een wintervachtje. Deze jas is namelijk gemaakt van oude wollen dekens. Jeweetwel, die dekens die vroeger als sprei over het bed van je oma lagen. De jassen worden gemaakt door twee designstudenten, Yoni en Manon. Ze zijn er in alle geuren en kleuren en de maten lopen van S t/m L. Ik vind het een superidee. Want waarom zou je niks meer doen met die dekens? Ze zijn van echte wol, dus heerlijk warm. En zo krijgen ze een mooi tweede leven. De jas zelf heeft geen knopen of iets dergelijks, maar je krijgt er een mooie dekenspeld bij om hem vast te maken.

Read More

Vintage per kilo.

Vintage per kilo

Vrijdag voelde ik me echt niet lekker. Zo’n gevoel van algehele malaise, misselijk, buikpijn etc. Gelukkig ging ’t van ’t weekend al een stuk beter. Op mijn zere heup na dan. En dus zag ik het wel zitten om naar Vintage per Kilo te gaan. Voor de mensen die dit niet kennen: een grote hal, héél veel tweedehands kleren aan kledingrekken, schoenen op de grond en tassen in een bak. Je stopt je aanwinsten in een grote blauwe zak die je krijgt als je binnenkomt en aan het eind van de rit reken je af per kilo. Één kilo kost 15 euro. Ik had al wel van dit fenomeen gehoord, maar dat was altijd in Amsterdam en Rotterdam. Tot dit weekend! Het was letterlijk bij mij om de hoek, namelijk in het Zijdebalen Theater in Utrecht (en met letterlijk bedoel ik dus ook echt letterlijk hè. Het theater bevindt zich 350 meter van mijn huis vandaan). Tja, zo’n kans kan ik natuurlijk niet voorbij laten gaan. Je moet wel rustig de tijd nemen om te neuzen tussen alle rekken, maar gelukkig houd ik daar van. En bij deze deel ik even mijn vondsten met jullie.

Read More

Guilty pleasures.

Bij Mirthe las ik een blog over guilty pleasures. Gotta love ‘m! En dus vond ik het een goed idee om daar ook aan mee te doen. Helemaal omdat het zulk vies weer en ik ziek thuis zit. Guilty pleasures bieden toch een beetje troost, is ’t niet?

FILM – NOTTING HILL
Eigenlijk is elke film met Hugh Grant een guilty pleasure. Sense & Sensibility is nog steeds één van mijn favoriete films, maar of dat nou een guilty pleasure is? Daar kom ik toch echt openlijk voor uit. Maar Notting Hill blijft toch ook geweldig. Ik heb ‘m inmiddels al 28203x gezien en elke keer als die scène in het winkeltje voorbij komt praat ik weer mee met Julia Roberts: “Don’t forget, I’m also just a girl standing in front of a boy, asking him to love her”. En kom op, Spike is toch ook geweldig?

SERIE – TROETELBEERTJES
“Troetelbeer nog éééven, dan krijg je ook een troetelberen-léééven. Als kleine Troetelbeer moet je toch streven, te worden wat de grote beren zijn”
Geweldig! Volgens mij is het nu niet meer op televisie (?), maar ik kan het intro nog steeds woord voor woord meezingen. En wat is er leuker dan die oude filmpjes terugkijken op YouTube?

MUZIEK – DISNEY
Ja. Dit is dus best wel erg. En M heeft me er ook wel eens om uitgelachen. Wij hebben verschillende afspeellijsten in Spotify. M heeft zijn ‘Playlist MM’, waar alleen maar zeer verantwoorde muziek in staat zoals Hanne Hukkelberg, Kasabian, Franz Ferdinand, Blur en ga zo maar verder. Dan hebben we nog onze ‘Housewarming Playlist’ (die heet zo omdat we die ooit samengesteld hebben voor onze housewarming 2,5 jaar geleden in ons oude huisje, maar hij kan ook prima dienen voor de housewarming van onze nieuwe huis). Dat is een mix van muziek van M en mij. Dus naast bovengenoemde namen ook veel Regina Spektor, Florence + the Machine, Kate Havnevik maar ook Alicia Keys. Lekkerrrre girlpower! En dan heb ik nog mijn eigen playlist. Waar dus ook liedjes van Disney in staan. Hakuna Matata van de Leeuwenkoning, Zing Zing Nachtegaal van Assepoester, maar ook Verliefd ben ik niet van Hercules. Ik ken hem helemaal uit mijn hoofd. Heerlijk.

SNACK – WHITE CHOCOCHIP MACADEMIA COOKIE
Deze vind ik echt ZALIG. En het maakt eigenlijk nooit uit van wie hij is. Bij de AH to Go hebben ze ‘m vaak, maar ook bij de Coffee Company. En ik weet dat het totaal niet goed voor me is, maar damn, hij is zo lekker.

CRUSH – ANTONIE KAMERLING
Helaas is hij niet meer onder ons, maar ik vind Antonie Kamerling nog steeds een bizar knappe man. Ik schrok me ook kapot toen ik hoorde dat hij een einde aan zijn leven had gemaakt. Dat relativeert de boel wel weer even.

IMG_1110

KLEDING – SPAANSE SLOFFEN
Volgens de Keuringsdienst van Waarde ga ik er hartstikke dood aan, maar toch hou ik ze lekker aan. Mijn spaanse sloffen. Ik had eerst een soort van Gargamel-achtige sloffen, maar die vond M echt vre-se-lijk. Dus nu zijn we maar overgestapt op dit model. Op en top burgerlijk, maar wat is er fijner dan met je slofjes door huis slenteren? Niks dus!