Dag, lieve Saar.

Lieve Saar,

Soms kan het snel gaan. Sneller dan je zelf eigenlijk beseft.

Het begon een paar weken geleden. Rennen ging niet meer. Eten liet je staan. Zelfs je favoriete brokken at je niet meer. Je keek ons moedeloos en machteloos aan. De dierenarts zei dat je nierfalen had. Maar opgegeven deden we nog niet. Als laatste redmiddel kreeg je een zak vol duur voer mee, speciaal voor nierklanten – want daar zou je het beter op doen. Maar, eigenwijs als je was, dat hoefde je niet. “Doe mij maar gewoon lekker mijn eigen goedkope brokjes”. Het tekende je. Maar je bleef mager en lusteloos. Als je ging hardlopen met ’t baasje liep het baasje harder dan jij. Het was echt niet goed.

Om half 12 vandaag ben je overleden. Lieve Saar, bedankt voor al je leuke, grappige en mooie momenten. Zoals die ene keer, toen je samen met Marie de kat van de buren uit de achtertuin weggejaagd hebt. Om vervolgens jullie neusjes tegen elkaar aan te wrijven. “Dat hebben we samen toch even mooi geflikt!”. Terwijl Marie, de gemeenste kat ter wereld, niemand om haar heen gedoogd. En wat was je slim. Zodra je die éne kast boven open hoorde gaan spitste je je oren en begon te blaffen. Je bleef onrustig bij de deur drentelen, totdat het baasje ein-de-lijk van de trap af kwam lopen. “JA! Hardlopen!”. En als hij dan beneden was, was je helemaal niet meer te houden.

Je was een lieve hond. Nooit deed je iemand een vlieg kwaad. We mochten alles met je doen, je vond alles prima. En je was er altijd bij. Elk jaar ging je met Kerst samen met ons op de foto. Raar dat je er dit jaar niet bij staat.

Saar, het is goed zo. Ik ga je missen.

7 Comments

Laat een reactie achter bij marianne Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *